Kahramanmaraş’ın Kurtuluşu: 12 Günlük Bir Direnişin Hikayesi
Kahramanmaraş… Herkesin aklında farklı bir iz bırakmış bu şehir. Ama bu izlerden en derini, hiç kuşkusuz 12 gün süren o büyük direnişin ardından kaldı. Şehirdeki sokaklar, binalar, hatıralar; hepsi o büyük mücadeleyi, o büyük direnişi fısıldar gibi insanın kulağına. Kahramanmaraş’ın kurtuluşu, yalnızca bir askeri zaferden ibaret değildi; o, bir halkın, bir şehrin, bir halkın gözlerinde yer alan sonsuz umudun simgesiydi.
12 Gün… Bir Direnişin Hissiyatı
Kahramanmaraş’ın kurtuluşunun sadece 12 gün sürdüğünü öğrendiğimde, içinde nasıl bir hissiyat barındırdığını düşündüm. 12 gün, aslında uzun bir süre gibi görünse de, düşününce tam olarak ne kadar kısa olduğunu fark ettim. 12 gün… Sadece bir nefes kadar kısa ama bir ömre bedel bir hikâyenin başlangıcı.
Bir sabah, belki de gün doğmadan önce, Kahramanmaraş halkı ellerinde sadece bir avuç silah ve kırık dökük umutlarla düşmanla yüzleşmeye başladı. O an, bir şehrin kaderi belli oluyordu. “Ya kazanacağız, ya öleceğiz” diyerek savaşan o yiğitlerin gözlerinde bir korku değil, bir inanç vardı. Bu toprakları terk etmeye, bu toprakları bırakmaya hiç kimsenin niyeti yoktu.
O 12 gün boyunca, şehirdeki her sokak, her ev, her pencere farklı bir hikaye barındırıyordu. Kimi evin mutfağında anneler, babalar, çocuklar; evlatları için dua ederken, kimileri ise bir tek kurşunla bir ordunun karşısında durabiliyordu. Direniş, sadece silahlarla değil, kalp ve ruhla da yapılıyordu.
Direnişin İçinden Bir Ses: Umut ve Hayal Kırıklığı
Bir gece, gece karanlığında sokağa çıkıp o dönemin ruhunu hayal etmeye çalışıyorum. Her şey kararmış. Etraf sessiz. O kadar sessiz ki, sanki o geceyi bekleyen kahramanların kalpleri birbirinin sesini duyuyor. Kimi bir kargaşanın içine sürüklenmiş, kimi sevdiğini kaybetmiş, kimi belki de umudunu kaybetmiş ama bir şekilde o 12 gün boyunca şehir ayakta kalmıştı.
O dönemde her şey çok zor, her şey çok acıydı. Hani bazı insanlar bir şeyin anlamını, anlam bulmuş bir zaferle ölçerler ya… İşte o zaferin öncesindeki acı, kahramanlıkla, düşmanla, kayıpla; hepsi birbirine karışıyordu. Ve 12 gün… Bir 12 gün daha; bir zaferin, bir kurtuluşun, bir halkın varoluş mücadelesinin kaç gün sürdüğüne baktığımda, içimde garip bir hayal kırıklığı oluştu.
12 gün, ne kadar kısa olabilir ki? Bu 12 günün ardından, o mücadelenin anıları, o savaşın her anı ve o zaferin verdiği özgürlük hissiyatı, belki de bir ömre bedeldi. O yüzden, 12 günün kendisini tanımlamaya çalışırken, aklımda en çok kalan şey sadece bir zafer değil, o zaferin arkasında kalan binlerce hissiyat oldu.
Zaferin Ardındaki Acı: Bir Şehri Kurtarmak
Zafere ulaşmanın, bir şehir için ne kadar değerli olduğunu düşünürken, özgürlüğün kolay kazanılmadığını bir kez daha hatırladım. Kahramanmaraş halkı, sadece askerleriyle değil, kadınlarıyla, çocuklarıyla, yaşlılarıyla topyekûn bir direniş sergiledi. Kimse sadece kenardan izlemedi. Hep birlikte, aynı hedef için savaştılar. Ama en çok da o özgürlüğün ne kadar pahalıya mal olduğunu hatırladım.
Kurtuluş, bir şehrin yaralarını sararken, belki de her zaman insanın içindeki o acıyı da gün yüzüne çıkarır. Kahramanmaraş, o 12 gün süresince, evlatlarını, kardeşlerini kaybeden, umutlarını kaybetmeyen bir halkın mücadelesini verdi. Bir zafer kazandı, ama ardında kalacak olan kayıplar, duygusal izler, bir şehri asla terk etmeyecek şekilde tarihe kazındı.
12 Günün Ardında: Sonsuz Bir Direniş
Sonunda 12. gün geldiğinde, Kahramanmaraş halkı, kazandıkları zaferin tadını çıkarırken, aslında bir halkın yeniden dirilişinin müjdesini veriyorlardı. Her köşe başı, her dar sokak, her şehrin ta kendisi bir anıt gibi oldu. O an, o 12 günün ne kadar anlamlı olduğunu düşündüm. Gerçekten, Kahramanmaraş’ın kurtuluşu yalnızca bir askeri başarıdan ibaret değildi; bu, halkın kendi kimliğini bulma mücadelesiydi.
Bu zafer, belki de insanlara şunu gösterdi: Hiçbir şey, umudun ve direncin önünde duramaz. O 12 gün, bir şehri, bir halkı, bir ulusu diriltmişti. O direnişin içindeki her an, o halkın ruhunu yansıtıyordu.
Ve son olarak, Kahramanmaraş’ın kurtuluşunun sadece 12 gün sürdüğünü düşünürken, aslında zaferin ne kadar derin bir anlam taşıdığını fark ettim. 12 gün… Hem çok kısa, hem de bir insanın ömrüne sığacak kadar büyük bir anlam taşıyor.